Akronimem DDA określa się syndrom cech charakterystycznych dla osób, które wychowały się w rodzinach dotkniętych problemem alkoholowym. Zakłada się, że w związku z zaburzeniem oddziaływań socjalizacyjnych i niewywiązywaniem się rodziców z podstawowych obowiązków na skutek nadużywania przez nich alkoholu, u dzieci dochodzi do ukształtowania się dysfunkcjonalnych cech utrudniających prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie. W rezultacie znaczna część dzieci alkoholików powiela negatywny wzorzec i sama zaczyna pić bądź też wchodzi w relację z osobą uzależnioną. Spory procent osób z cechami DDA ma również problem ze zbudowaniem trwałego związku.
Terapia osób z cechami DDA
Osoby z cechami DDA, które zgłaszają się do psychoterapeuty to najczęściej osoby samotne, które to nie zdecydowały się na wejście w stały związek, bądź też podjęły taką próbę, ale okazała się ona nieskuteczna. DDA zwykle towarzyszy bardzo silny lęk przed powieleniem we własnym życiu scenariusza znanego z domu rodzinnego. Mają trudności z komunikacją z partnerem oraz otwartym wyrażaniem swoich uczuć. Pragną bliskości, a jednocześnie postrzegają ją jako zagrażającą, stąd też zwykle nie czerpią satysfakcji z relacji i czują się nierozumiani. DDA miewają również problemy z odnalezieniem się w roli rodzica. W kontaktach z własnymi pociechami często odżywają w nich nieprzepracowane wspomnienia z dzieciństwa będące źródłem nieprzyjemnych emocji o dużej intensywności, których pohamowanie przychodzi im z dużym trudem. Znaczny odsetek DDA świadomie decyduje się na nieposiadanie potomstwa.
DDA – samopomocowe grupy wsparcia
Terminem DDA określa się także samopomocowe grupy wsparcia, które działają w oparciu o zmodyfikowany nieco program Dwunastu Kroków. W Polsce pierwsze grupy samopomocowe skupiające osoby z rodzin z problemem alkoholowym powstały pod koniec lat 80-tych, a osobą, która zainicjowała dyskusję w tym obszarze był psycholog społeczny profesor Jerzy Melibruda.